jeden

Niełatwo przyszło mi pożegnanie się z Onetem. Przez lata gromadziłam tam moją historię, wylewałam mój smutek, w którego odbiciu każda z was mogła dostrzec karykaturalną postać samej siebie. Przyzwyczaiłam się. Przywiązałam. Przy przeprowadzce towarzyszy mi to osobliwe uczucie niepewności, strachu przed czymś obcym i na swój sposób odrażającym...nieprzyjaznym. To tylko jedna z wielu zmian, jakie mam zamiar wprowadzić w najbliższym czasie. Właściwie to nie mój zamiar, raczej decyzje, do których zostałam zmuszona przez życie. Wprawdzie nie działo się to bez mojej wiedzy i zgody, ale odnoszę nieustające wrażenie, że to wszystko zostało gdzieś odgórnie ustalone.

Boję się. Pozwoliłam żeby strach stał się dominującym uczuciem w moim życiu. Jedynym będącym przy mnie już zawsze. Gdziekolwiek idziesz, twój strach podąża za tobą. Jest zawsze, okrywa cię wątłymi ramionami nawet gdy za wszelką cenę chcesz się uwolnić. Ale one są zbyt silne. Te ramiona. Chociaż na takie nie wyglądają. Pozory mylą.

Nikt nie pamięta mnie z Onetu. Ja z Onetu leżę głęboko pod ziemią, przysypana nieestetycznym gruzem, staję się cząstką prabytu zżeraną przez zdesperowane robactwo. Umarłam. Po prostu przestałam istnieć. Albo chcę przestać. Pozbyć się części siebie, której się nie lubi, by dać więcej przestrzeni tej, którą się aprobuje. Jest jakaś część mnie, którą lubię?
Nikt nie pamięta ponad 4 lat walki, upadania i podnoszenia się. Ja sama dałabym wiele, żeby o nich zapomnieć. Ale one już zawsze będą ze mną, spacerując pod rękę z moim strachem.
Nic o sobie nie wiem. Podobno niedługo będę miała 19 lat, podobno mam 1,72 wzrostu, podobno kiedyś ważyłam 64 kg. Podobno osiągnęłam docelową wagę 50 kg. Podobno pod wpływem głodu sukcesów i wizji samorealizacji udało mi się zejść do 48 kg.
Nie wiem, ile ważę obecnie
Nie wiem jaka jestem
Nie wiem czego chcę...

Kiedy nie wiemy, kogo nienawidzić, nienawidzimy samych siebie.