trzy

Przyszedł czas długo wyczekiwanego i zasłużonego odpoczynku psychicznego. Uwielbiam być sama. Przebywać sama. Uwielbiam samotność. Niezakłócone podróże do własnego wnętrza. Dążę do samotności, chociaż właściwie przez całe życie się jej bałam. Marzę zupełnie o czymś innym. Czy ja w ogóle jeszcze marzę? Jest we mnie tyle sprzeczności..
Nie jestem jeszcze gotowa na wprowadzanie zamętu do mojego niepoukładanego życia. Tłumię w sobie całą frustrację, której niepohamowane pokłady niespodziewanie wypłyną i zaleją całą kulę ziemską. Moją planetę. Której jestem środkiem. Krążącą wokół własnej osi. Czy dla kogoś istnieję? Moje istnienie jest celem samym w sobie, czy ma głębszy sens, którego nie potrafię dostrzec?
Świat poza mną nie istnieje. 

Nie przejadam się. Udaje mi się powstrzymywać napady apetytu. Ochotę na jedzenie. Chciałabym jeść o stałych porach, ograniczyć węglowodany do minimum, pić więcej wody i zacząć ćwiczyć. Wszystko stopniowo.
Muszę kupić wagę kuchenną i łazienkową. 
Mieć odwagę na bezpośredni kontakt z rzeczywistością.



Mam nieustającą świadomość o byciu cząstką wytworu czyjejś wyobraźni, jakbym nie egzystowała jako wolny od popędów człowiek, lecz jako nienasycony wymysł cierpiący na zaburzenia osobowości.
Stajemy na rozdrożu i nagle zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy tym, kogo jeszcze tak niedawno brzydziliśmy się i obwieszaliśmy hańbą. 
Refleksja oświetla mi drogę, a poczucie bezkresnej nędzy trzyma mnie za rękę. Nawet nie podejmuję próby uwolnienia się z jej zimnego uścisku. Samokrytyczne obelgi czule pieszczą moje uszy.
To ja cię stworzyłam

Prawdziwy uśmiech można utrzymać jedynie przez pewien czas, potem są to już tylko zęby.